sisitv

Lysies van 'n Londenaar

2010-07-18T10:43:00.002Z

Die grootste fout wat mens as groentjie in Engeland kan maak, is om heeltyd jou lewe hier met die een wat jy in Suid-Afrika sou hê te vergelyk. Dis futiel. Wat nie beteken ek het nie 'n lysie nie.

Wat ek die meeste van SA mis:

Mense

Die talle troues, reunies, verjaardae en geboortes wat ek graag sou wou meemaak. Ek mis ook die gewone mense van Suid-Afrika wat altyd wil weet hoe dit gaan, en ongevraagde persoonlike aanmerkings oor jou inkopies maak as hulle dit oplui.
Die totale aanslag op my sintuie

In SA is al 'n mens se sintuie permanent in aksie. Hier nie. Dit skok jou as jy na 'n lang ruk truggaan en dit jou tref die oomblik wat die vliegtuig se deure oopgaan. Hier is alles gedemp. Ek kan amper niks ruik nie. Nie eens die see nie. (Op die trein ruik alles wel soms na knoffel en krip.) Die supermark-vrugte en -groente smaak na niks. G'n wonder almal is verslaaf aan gebraaide hoender nie.
Lig en lug

In Suid-Afrika kan ek my verkyk aan die wolke en die sterre. Hier kerm ek gereeld oor die lug wat vir tot drie maande aaneen dieselfde skakering as die grys kantoor-blindings is.
My tandarts

Ek het nog nooit ná 'n standaard-ondersoek by my tandarts in SA weggeloop met my hele gesig vol bloed nie.
Kos

Ek kan hier vir 'n maand lank elke dag kos van 'n ander land eet. Maar soms is ek net lus vir my ma se kos.

Voordele van Engeland:

Media

Ons kry soggens (Metro) en saans (Evening Standard) gratis koerante op die trein. En dwarsdeur die week gratis tydskrifte. As ek naweek-koerante koop, hou dit my die ganse week besig. Ek koop selfde tydskrifte, tensy daar 'n freebie in is. (Gereeld.) Naellak, DVDs, t-hemde, plakkies, sonbrille ... enigiets. Ek kan dit nie weerstaan nie.
Geleenthede

Hier hoef jy nie jou lewe lank te spaar vir 'n oorsese reis nie. Dis bv très magnifique om binne vier uur in Parys (Frankryk) te kan wees. As jy sou wou. Dis 'n voorreg om mense van regoor die wêreld te ontmoet, of mense van jou eie land te leer ken wat dalk nooit in jou kringe in SA sou beweeg nie. Dis wonderlik om nuwe bands te ontdek, of na konserte te gaan van al die groepe waarop ek grootgeword het - Morrissey, Echo and the Bunnymen, U2 of James. In laasgenoemde se geval het ek selfs een keer akkreditasie gekry om hulle af te neem.
Keuses

'n Magdom keuses vir watookal jy wil eet, doen, sien, leer. Ek het een of twee keer die Time Out gekoop en nooit weer nie, want ek was so oorweldig dat ek net op die bank inmekaargesak het van opsie-verlamming.
Openbare vervoer

Jy sal my nooit oor die treine en busse hoor kla nie. Ek's 'n baie beter mens vandat ek nie hoef te bestuur nie. Hier kan ek lekker op die tube sit en op my hoesmedisyne hallusineer, met niemand wat hulle ligte agter my flits omdat ek te stadig ry in die vinnige baan nie.
Geld

Ek verdien dieselfde, indien nie minder nie, as mense wat 'n soortgelyke werk as ek in SA doen. Ek kan verseker nie reis, spaar én lekker lewe nie. So nou spaar ek nie. Maar, as jy bereid is om opofferings te maak met hoe en waar jy bly, is dit nie duur om lekker te lewe nie. In SA was ek so besig om heeltyd my sente om te draai, dat ek fisies vir niks anders tyd gehad het nie.

(vir Kammanuus, Julie 2010)

SAners in Londen ruk op oor misdaad

2010-05-30T10:49:00.004Z

- Die Burger, Mei 2010

Son sak in die Weste

2009-12-23T11:52:00.008Z

Ons is tans geweldig besig by die werk. Daar's nie 'n ledige oomblik nie, en beslis geen tyd vir speel nie. (Of is dit andersom?)

Ek kon gelukkig darem 'n tydjie afknyp om kerskaartjies vir my mater Erum se besigheid te maak.

Die boonste foto is vroeër vanjaar in Morden geneem, en die tweede een in Primrose Hill, nadat ons werk die kantoor vir die dag toegemaak het.

Dit was groot pret, maar nogals 'n stryd om foto's te neem, want die die laptop wat ek gekry het om van die huis af te werk het nie 'n strap gehad nie, so ek moes dit heeltyd in die sneeu neersit. Dit het gelukkig die uitstappie oorleef.

NuL

2009-12-11T00:43:00.001Z

Ek was destyds nogals opgewonde toe ek NuL ontdek het. Net nadat ek hierdie storie geskryf het het Hanlie, 'n oud klasmaat, my gemail:

molo sisi,
lekker gelees aan die blog, en sommer weer opgehook met my vriende van nul - thanks vir die wenk, het kommune gedeel in pta en touch verloor

Cool toeval :-)
Elk geval, toe't ek weer 'n bietjie van NuL vergeet. Maar ek sien nou hulle het sedertdien 'n paar nuwe songs vrygestel (wat jy alles gratis kan download).

'n Fotojoernalistiek-erige workshop

2009-11-28T23:42:00.003Z

Ek het Ed Terakopian se blog begin volg nadat ek vroeer vanjaar 'n foto van hom by 'n persfotografie-uitstalling gesien. Toe ek sien hy bied 'n workshop vir 15 pond aan, het ek dadelik 'n plek bespreek. Dit was die eerste workshop wat hy aangebied het, en die eerste een wat ek bygewoon het, so niemand het regtig geweet wat om te verwag nie. Sy volgende een sal waarskynlik meer gefokus wees, maar ook aansienlik duurder.
Dit was baie interessant om te hoor hoe hy werk en so, maar ek kan nie juis se ek het waardevolle nuwe tegnieke geleer nie. (O, behalwe die volgende: moenie trainspotter grappies maak waar 'n groot groep fotograwe bymekaarkom nie!)
Dis natuurlik altyd handig om mense in die industrie te ontmoet (veral sulkes soos hy, wat gretig is om hulle kennis te deel), en om bietjie uit jou gemaksone te beweeg. Ook om weereens te besef dat mense met goeie tegniese kennis nie noodwendig goeie fotograwe is nie, of andersom.
Tussen 1 en 3 moes ons rondloop en 'n paar foto's neem. Ek was heeltyd onder die indruk die tema was 'street photography', maar blykbaar het ek dit gedroom, en was daar geen tema nie. Ons kon eintlik afneem wat ons wou. Dit sou geen verskil gemaak het aan wat ek afgeneem het nie, maar dit sou dalk beter wees (uit meeste van die ander kursus-gangers se oogpunt) as daar wel 'n tema was. Ek sukkel oor die algemeen met opdragte wat te vaag is. (Wat ook verduidelik hoekom my bloggery so 'n gesukkel is.)
Ek en Johnny het eers in Soho ingevaar, en uiteindelik by die South Bank gaan draai. Ons moes toe almal een foto kies wat dan bespreek sou word. Op die ou end was Johnny se foto onder die top vyf. Maar ek dink hy's van die eerste prys beroof!

Dit kon erger wees

2009-11-10T18:52:00.003Z

As jy weer deur 'n dal van doodskaduwee gaan, hier's iets om jou op te beur.

(Dit mag natuurlik ook die teenoorgestelde uitwerking hê. Indien wel, jammer!)

Lekker kommin. (Met die klem op lekker.)

2009-11-08T22:58:00.004Z

Die Joost- en Minki-tipe stories laat my koud. Ek gee nie om oor enigiemand se gomsnuif-gewoontes nie. Maar ek moet bieg, as ek sien Rapport het 'n storie oor een van die kamtige "glans-" "persoonlikhede" se doen en late, scroll ek reg deur die storie sodat ek die kommentaar kan lees wat die mense los. Dis uiters vermaaklik. (Dankie, Web 2.0!) Hier's ons volkie se indrukke oor Minki en Constant (nee, ek ook nie):

"Haastige hond verbrand sy mond,ek dink alle mans moet biekie spreuke 31 gaan lees voor hulle trou;constand dis jou eie skuld,ne!!! Want jy was gulsig en het seker net een iets in gedagte gehad haar lyf en sy jou geld, ook maar leke stupid julle bekendes; ek dink mense in die plakkerskampe dink beter as julle."

"Dude, jy moet self maar slegte oordeel he om te trou met daai brein-skenker wannabe bimbo. Sy's nog 'n goeie kandidaat vir 'n McDonalds job. En sy SUCK as n presenter, moerse irriterend."

"Minki is 'n geldwolf, en 'n aansitterige een! Sy praat hoe die Here haar loopbaan seen terwyl sy kaal pronk op manstydskrifte... Minki die Here seen nie vroue om WELLUS in mans wakker te maak nie. Jy is skynheilig, en ek is bly jou maksers val af. Dit is 'n skande dat PASELLA jou as aanbieder aangestel het, en dit is juis daarom waarom ons hele gesin al vir 'n jaar nie meer PASELLA kyk nie. Jy lei jong meisies in die verkeerde rigting deur hul te verwar en hull te laat dink meisies kan maar met die bybel onder die arm en die kaal borste op die tydskrif pronk. SIES Minki, ek het nog nooit van jou gehou nie! Conrad alle sterkte, ek kan glo jy het baie stories oor haar, ek sal elke woord glo."

"Minki het nou vir Joost en Steve verby GESTEEK.!!"

"Minki lyk soos 'n suigstokkie. Verstaan nie waaroor die bohaai gaan nie, sy was nog nooit vir my mooi nie, dit lyk of sy 'n donuts in haar kieste vergader net soos 'n hamster"

"Wys jou maar net...'n mens kan jouself nie laat kaal afneem en dink dit maak jou verhouding sterker nie. Dinge werk eenvoudig net nie so nie...Dankie vir nog 'n paartjie wat die huwelik goedkoop gemaak het,julle kan julle prys saam met Joost en Steve gaan af haal by Brad Pitt en Angalina Jolie. Oi!! Dit is om van naar te word!"

"Julle ken daai gesegde van hoeveel treine al deur Johannesburg stasie was - Dis nou Minkie"

En so voel ons oor Joost:

"Gaan die Joost stront vir ewig aanhou? Sit dit in die BB koerante ons stel nie belang in wie hy pomp, gepomp het en nog wil pomp nie. Oook nie Amor se ou hartseer k@k nie en hul bybel bol strooi nie. Joost....f...net aan asb!"

"Ek dink daar is n probleem met albei - dalk hoor ons een van die dae hulle is op DRUGS, maar hulle sal dit ook seker ontken!!!!!!!"

Ek's so ontsteld, ek gebruik sommer sewentig uitroeptekens!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"Joost Van Der W en sy siek aanhangers is tiperend van hierdie siek land en sy vrotasem selferkende hoerjaers."

"Joost jy maak my siek.....jy maak my regtig fisies naar....jy verneuk jou vrou en jy verdien wat jou toekom......Hoe kry jy dit reg om Amor so om jou pinkie te draai? Miskien moet dit die inhoud van jou volgende boek wees."

"Hoe kommin om 'n keps binneshuis te dra. Is jy nou op pad om 'n Rapper te word, nadat jy met die Stripper deurmekaar was."

Ha! Dis OK dat hy 'n portret van homself bo sy bed hang (sidder), maar om 'n keps binneshuis te dra is klaarblyklik onvergeeflik.

Vertigo

2009-11-08T19:15:00.004Z

Het in die argiewe gekrap en op 'n paar ou U2 foto's afgekom. Ons kon destyds (2005) nie kaartjies vir die Londen konsert kry nie, toe besluit ons om dit in Dublin te gaan kyk. Ons het vergeet om vroegtydig blyplek te boek en moes 'n halfuur buite die stad, op 'n sopnat veld, kamp. Maar die ontberings was 'n klein prys om te betaal, want die konsert was die beste konsert van ALLE TYE. Croke Park is oor die algemeen 'n aansienlik aangenamer ervaring as Wembley. En, al het ons nie juis baie vroeg opgedaag nie, kon ons steeds heel voor, langs een van die ramps staan. Ons het nie doelbewus aan die linkerkant gaan staan nie, maar ek's bly ons het, want The Edge het heeltyd daar op en af geloop. As ek reg onthou, het ek amper opgegooi van opgewondenheid. (En toe hulle hierdie ou kry om saam met hulle te speel, het ek amper namens hom ook opgegooi van opgewondenheid. Maar hy't gelukkig die groot oomblik beter hanteer as wat ek sou.)
Het die foto's met ons eerste digitale kamera - 'n 4mp Casio - geneem. Die kamera het uiteindelik in 2007 in 'n rivier in Thailand gesneuwel, en toe't ek na 'n SLR opgradeer. Maar die compact was, sonder twyfel, meer pret.

The best of times

2009-10-11T18:35:00.015Z

Enigiets is natuurlik moontlik. Maar as 'n mens hier grootgeword het, dink jy nooit dat jy eendag 'n email van die kitaarspeler van een van jou gunsteling bands sal kry nie.
So, vir die enkelinge wat nog nie weet nie - ek het inderdaad onlangs 'n email van die kitaarspeler van een van my gunsteling bands (James) gekry! Check:

dear christine, i was very impressed by your photos on flickr of me with my new white guitar. As you may imagine as its so new i have no good shots of me using it yet.

Would you be so kind as to let me have a copy of the 4 photos on there. If i ever use them for my own purposes i will of course credit you and will never profit from them without consulting you first.

regards

Larry Gott

Nodeloos om te se, ons is nou beste vriende :-)

Gister kry ek nog 'n cool verrassing op die tube.

Net nadat ek in Augustus my Big Chill foto's op Flickr gesit het, het ek hierdie email van Fink se hoofsanger gekry:

...how awesome -it's rare i see live shots that i like but you captured a moment in Black And White of me, and i want it in my life big time...my girl would love it- it's fin in kinda concentration mode...

can i get a copy from you?

i would really love it...

fin

Ek het vir hom die foto (toevallig ook my gunsteling) gestuur, en gesê hy kan dit gebruik waarvoor hy wil - as hy my sal erkenning gee.

Gister lees ek toevallig The Guide (van die Saterdag Guardian) op die tube, en sien toe dié:

Dis vir professionele fotograwe 'n groot irritasie dat amateurs soos ek gratis foto's uitdeel, want mense raak gewoond daaraan dat hulle alles verniet kan kry en dit maak dit al moeiliker vir pros om hulle pryse te kry. Maar as ek geld gevra het, sou ek nooit hierdie tipe kicks gekry het nie. Elke man vir homself, en so aan. Ek's natuurlik self geirriteerd dat hy toe wel die foto gebruik het sonder om my erkenning daarvoor te gee, maar hulle weet dat ek bewus is daarvan.

En dit alles deur die wonder van Twitter.

Herfs

2009-09-27T20:46:00.005Z

Herfs is my gunsteling tyd van die jaar. Daar's iets aan die seisoen wat draai wat baie opwindend is. Net jammer dit gaan altyd gepaard met 'n minder opwindende post nasal drip.

Budapest

2009-07-28T22:00:00.006Z

Die Hősök tere (Heroes' Square) in Pest is bedags baie bedrywig, so dit was (glo ek) 'n aansienlik aangenamer ervaring om dit net na middernag te sien. Behalwe vir 'n paar bergies, was dit net ek, Rudi, Jozsef, Viki en Bolazs wat daar rondgehang het. Die dansers het almal (onder ligte dwang) 'n paar toertjies voor die besienswaardighede gedoen, voordat Bolazs (wat die coolste naam in menseheugenis het) ons na die volgende bar gelei het, waar ons ons vyf-'n-dag in die vorm van kersie- en aarbei Palinkas ingekry het.

Immergroen

2009-07-28T21:26:00.007Z

Ek weet nie of ek die fees of die bohaai daarvoor of daarna op die Internet meer geniet het nie. Ek dink tog die fees wen, maar net oor ek permanent 'n biltong in die een hand en 'n papsak in die ander gehad het.
Dit was eintlik ook soos 'n reunie van die ou Walthamstow crowd (spesifiek die Lorne-denaars), so die musiek was 'n bysaak. Dis ook nie asof ons so uitgehonger is vir boerewors of Afrikaanse musiek dat ons gebroke was toe daar nie chutney of kunstenaars was nie.
Maar dit verander nie die feit dat Immergroen 'n mislukking van epiese proporsies was nie.
Die organiseerder, Cr**g l* R**x ("Sy naam is nou 'n vloekwoord!"), bly seker nog nie lank genoeg in Engeland nie, want anders het hy nou al lankal herhaaldelik Sorry! gese. Dis nou as hy nog kan praat. Want as 'n paar van die mense wat gedreig het om hom te verwurg hom wel bygekom het, is hy nie meer van hierdie wêreld nie.
As die kunstenaars ook maar net soos die res van ons hulle diensplig in Engeland gedoen het, kon hulle ook al Britse paspoorte gehad het, en was dit nie nodig dat die ~~derduisende~~ honderde feesgangers troos in die naaste bottel moes soek om hulself te geniet nie. Martin moes maar aan 'n paar NikNaks suig en met 'n tartrazine kick tevrede wees. (Hy was nie.)

Karen en Bill

2009-07-08T15:22:00.005Z

Die blog-koma duur voort. Intussen...

Hier is 'n slideshow van 'n paar van Karen & Bill se troufoto's. Click op HQ, regs onder. (Musiek deur Moby.)

Dit was die tweede troue waar ek fotograaf gespeel het. Stresvol, maar groot pret. Dis waansinnig om soiets as 'n amateur aan te pak (en dit met 'n gehuurde lens wat enige tyd kan oppak, en 'n kamera wat jy nog net een keer gebruik het), maar ek dink tog mens leer die gouste as jy by die diep kant ingegooi word. En, asof een cliché nie genoeg is nie, onkunde is salig.
Al is ek oor die algemeen heel tevrede met die foto's, kan ek ook nie help om daarna te kyk en alles raak te sien wat ek anders/beter kon doen nie. Maar ek het dit immers met 'n mangelontsteking-koors gedoen, so daarvoor kan ek myself heelwat vergewe!

Jou sente jou drome, jou toekoms vol gate

2009-05-12T12:40:00.005Z

Ek's 'n groot aanhanger van The Secret Millionaire. Hierin besoek suksesvolle entrepreneurs 'n minder gegoede buurt en gee voor asof hulle 'n dokumentêr oor liefdadigheidswerk verfilm. 'n Week later bieg hulle dat hulle eintlik rol in die geld, en dan deel hulle vet tjeks uit vir mense wat hulle beïndruk het. Hier begin almal gewoonlik grens: die miljoenêr, die oorblufte ontvanger van sy barmhartigheid, en ek.

Mense knak soos tandestokkies as hulle besef hoe die wiel onverwags vir hulle gedraai het. Vir kykers is dit emosioneel, want jy kry so lekker oor een ou se goedheid, en oor 'n ander se voortreflike lot. Dikwels is die mense wat die meeste van hulle tyd of geld vir ander gee, self nie so goed daaraan toe nie. So mens kry skaam as jy sien hoe gulhartig hulle is. Vir die miljoenêrs is dit dikwels só bevredigend om ander te help, dat hulle plegtig belowe om meer gereeld aalmoese uit te deel.

Mens moet gee waarvan jy baie het, dink ek. Of dit nou tyd is, of geld. Of empatie. Of aandag. Of wortels. Watookal! Ek gee self gereeld verniet en gratis my (ongevraagde) raad. Mense staan behoorlik tou vir die opinies wat ek so kwistig uitdeel.

Dis bemoedigend om te sien hoe mense in Suid-Afrika met hulle talente woeker. Ek het onlangs gelees hoe musikante (o.a. Gian Groen en Roof Bezuidenhout) 'n Spore op die Maan-konsert vir die aarde gehou het. 'n Ander groep kunstenaars het weer 'n CD opgeneem om mense hoop te gee. Die opbrengs gaan veral vir kinderslagoffers van geweld aangewend word. Sielsgebed, wat deur Mel Botes geskryf is, is die eerste liedjie wat vrygestel is. Met 12 bekendes (o.a. Dozi, Rina Hugo, Anna Davel, Piet Botha en Mathys Roets) wat saam in die “gebed van hoop” sing, is dit amper soos 'n Suid-Afrikaanse weergawe van Do They Know It's Christmas?.

Wat 'n begeesterde idee! Ek dink die CD is die ideale geskenk vir, seg maar, my Ouma se suster wat Sondagmiddag, toe sy ná haar middagslapie wakker word, sien hoe 'n skollie met haar geliefde tjor wegry.

(SA Promo, Junie)

Zuma en die heuningkwas

2009-04-16T16:46:00.003Z

Jacob Zuma het glo nou die dag gesê dat, van alle wit groepe in Suid-Afrika, Afrikaners die enigste "ware Suid-Afrikaners" is, omdat hulle nie twee paspoorte het nie en gevolglik nie sal (of kan!) weghol as daar probleme is nie.

Wie kan hoegenaamd teen sulke vleitaal immuun wees? Die ganse Afrikanerdom het sommer 'n nuwe blos op die wange. Ons koppe draai behoorlik van die manjifieke moontlikhede wat so 'n vlerkslepery inhou. Ek wil nie dinge vooruithardloop nie, maar verbeel jou net... Koebaai Mhlambanyatsi en Marapyane! Welkom terug Buffelspruit en Skilpadfontein!

Jy kan maar sê Afrikaners was die slagoffer van 'n politieke one night stand. En nou sit die volk by die foon en wag vir ons sjarmante held se volgende oproep. Die Souties (oftewel "twee-paspoort landsverraaiers!") sal sê ons is desperaat. Maar ons was net vir té lank afgeskeep. Ja, ons weet hy's 'n skollie, maar ons vergewe hom. Ons is immers mál oor mense wat van ons hou.

Ek sal maar nie vir Zuma die medalje wys wat ek onlangs tydens my Britse burgerskapseremonie gekry het nie. Wie weet hoe hy dan oor my ('n Vannermerwe - wat welliswaar nie meer Afrikaans kon wees al sou ek permanent 'n "100% Boer" T-hemp dra nie) sal voel! Ek sal ook verswyg dat al die witmense wat daardie dag saam met my in die "Britse familie" verwelkom is toevallig ook Afrikaners was.

Sommige van julle is natuurlik meer sinies en dink Zuma smeer ons so heuning om die mond, net om later 'n Dingaan op ons te trek. Hoogs onwaarskynlik, reken ek. Iemand wat so geneë is om almal tevrede te hou, sal mos álles in sy vermoë doen om nie die groot kanonne in wêreldpolitiek te ontstel nie. Dit sou waansinnig wees.

(SA Promo, Mei)

Dag 87 - Put People First, G20 Rally

2009-04-11T08:55:00.008Z

Hierdie foto is by 'n G20 rally geneem - 'n paar dae voor 1 April se moles. Volgens wat ek kon sien, het die oorgrote meerderheid van die betogers SO gelyk: onskadelik. Daar was enkele aggressiewe opinies, maar ek twyfel of enigiemand wat daar was op enige stadium bedreig gevoel het.
Ek het talle verveelde polisiemanne sien rondsit - gereed vir 'n konfrontasie wat nooit plaasgevind het nie. Dis natuurlik beter om voorbereid te wees, so dis als goed en wel. Dit was net vir almal 'n bietjie van 'n anti-klimaks. Vir die polisie ook.

Die 1e April se betogings sou nie so rustig wees nie, daarvoor het 'n grootskaalse opswepery en bangpratery voor die tyd goed gesorg. Mense wat in die Stad werk is aangese om informeel aan te trek om te voorkom dat hulle teikens word. (Maar dit was net pienk hemde en ontwerpershandsakke oral waar jy kyk. Vir wie moes dit flous?)
Die polisie wou skade beperk en het 'n kordon rondom die betogers gevorm ('n 'kettle') en vir die volgende vyf ure niemand in of uit gelaat nie. Dit is iets wat die meeste mense aggressief en paniekerig sal maak. Baie mense is rondgestamp en onnodig hardhandig hanteer, maar die polisie het (en kon) nie onderskei tussen vredeliewende betogers, iemand wat oppad was na 'n vergadering, en 'n skollie wat spesiaal van Duitsland af gekom het om 'n paar bakstene te gooi nie. Tog - as Ian Tomlinson nie na so 'n onderonsie met die polisie aan 'n hartaanval dood is nie, sou niemand waarskynlik die polisie se metodes bevraagteken het nie.

Dag 83 - Brits!

2009-04-05T09:18:00.006Z

... maar nie sonder voorbehoud.

Dis 'n groot oomblik wat 'n behoorlike blog regverdig, maar vir nou sal ek eers volstaan met hierdie Steers-advertensie, wat 'n goeie opsomming is van hoe die meeste Suid-Afrikaners in Londen voel.

Dag 80 - 491 Gallery

2009-03-24T23:42:00.007Z

Was Saterdagaand by 'n verjaardagpartytjie in 'n klub in die stad. Nie iets wat ek normaalweg nugter wil aanpak nie. Dis net t**te en elmboë waar jy kyk. Toe loop ons twee Spaanse vriende raak wat se hulle gaan later na squat party in Leytonstone, en wil ons saamgaan. Ek het nog daaroor gedink, toe's ons al oppad. Die squat is eintlik 'n uiters goed georganiseerde kunsgallery (of iets), wat ook aan musikante uitverhuur word. Ons het ongelukkig net een band gesien, maar dit was nie die enigste vermaak nie (lag-gas, enigiemand?). Die hele atmosfeer was soos 'n Glastonbury in E17.
Ek sal nie beweer dat ek alles kan onthou nie, maar hoop om weer daar 'n draai te maak. Dis lekker (en raar) om sulke plekke in Londen te ontdek. Of dalk moet ek net meer uitkom.

Dag 79 - eerste dag van die Lente

2009-03-24T23:22:00.004Z

Het nou die dag 'n baie interessante onderhoud met Eric Carle gelees, en toevallig het hy kort daarna Google se Lente-dag ontwerp gedoen.

Ander cool Google ontwerpe was hierdie een vir Earth Hour, en hierdie een toe die Koningin hulle kantore besoek het.

Dag 77 - Mislukte selfmoordpoging

2009-03-24T23:16:00.003Z

Darem nie myne nie! 'n Siel wat voor 'n trein ingespring het. Dis 'n aaklige manier om selfmoord te pleeg (nie net vir die slagoffer nie), en sekerlik een wat jy nie regtig wil oorleef nie.

Deesdae blameer hulle so baie tube-oponthoude op "passenger action", dat ek al begin wonder het of dit nog 'n gevolg van die credit crunch is, en of dit net 'n beter verskoning as "signal failure" is: dat passasiers meer verdraagsaam sal wees as hulle dink iemand het selfmoord gepleeg, as wanneer daar 'n ander tegniese fout is. (Hulle IS meer verdraagsaam, maar net effens.)

Ons het een middag laasweek weer gehoor iemand het onder 'n trein beland, maar die keer was daar geen twyfel dat dit werklik die geval was nie - die hele pad rondom die stasie (langs my werk) was afgesper en slegs brandweerwaens, ambulanse, ens is ingelaat.
Toe die helikopter land toe besef ons die persoon lewe nog. (Ek sidder om te dink in watse toestand.) Mens lees nooit van mense wat so gesterf het of so 'n ongeluk oorleef het nie (tensy hulle gestamp is - en dit het al gebeur), so ons sal nooit weet wat van die persoon geword het nie. Ek kan my dit nie indink nie.

74/365 - Bier langs die rivier

2009-03-21T11:30:00.005Z

... is lekkerder as enige ander bier.

Airship

2009-03-16T13:43:00.008Z

Ek speel nie gewoonlik internet tag-speletjies nie, maar hierdie is nogals cool (al weet almal dat my band se naam Horsemeat in Salami gaan wees):

1. Go to Wikipedia. Hit “random” or click http://en.wikipedia.org/wiki/Special:Random - the first random Wikipedia article you get is the name of your band.

> en.wikipedia.org/wiki/Airship

2. Go to "Random quotations" or click www.quotationspage.com/random.php3 - the last few words of the very last quote of the page is the title of your first album.

> "The reward of one duty is the power to fulfill another." (George Eliot)

3. Go to Flickr and click on “explore the last seven days” or click www.flickr.com/explore/interesting/7days - third picture, no matter what it is, will be your album cover. (Ek moes wel 'n paar keer Random click voordat ek 'n foto kon kry met die nodige permissies.)

> Photo by malavoda

4. Use Photoshop or similar to put it all together.

Dag 72 - Storm the Banks

2009-03-14T23:26:00.005Z

Natuurlik, oudergewoonte, gebeur al die cool goed op 'n weeksdag.

Dag 68 - It's not all London Lite

2009-03-14T23:18:00.005Z

Org Potgieter, wat die redakteur van Klets was, het my jare terug oorreed om op The Week in te teken. Te oordeel aan die advertensies in die tydskrif (cashmere truie vir honderde ponde; housesitters vir Europese villas; bespoke signet rings) is ek beslis nie die tydskrif se teikenmark nie.
Al die mense (wat ek op die tube sien) wat die tydskrif lees, lyk min of meer soos die man.
Maar, behalwe vir die gratis Sport tydskrif op Vrydae (waarvoor ek sekerlik ook nie die teikenmark is nie!), en die London Lite se sms-boodskappe, is dit my gunsteling tube-leesstof.

Dag 62 - Laaste keer in die "All other passports" queue

2009-03-14T23:10:00.003Z

...alhoewel dit sekerlik die eerste keer is wat die EU queue aansienlik langer is.
Kort nadat ek hierdie (geskiedkundige!) foto geneem het, het iemand agter die pilaar uitgespring en gese ek moet dadelik die foto uitvee. Ek beloof toe plegtig dat ek dit alreeds uitgevee het nog voor sy my selfs gevra het, maar toe voel ek alweer soos 'n krimineel. Ek het nog nooit die UK houtgerus binnegekom nie. Totdat ek op die tube sit, vrees ek altyd 'n arrestasie vir een of ander obskure oortreding. Dis absurd. (En net effens paranoid, ek weet.)

Dag 60 - 'n Herfsdag in SA

2009-03-14T22:54:00.003Z

As jy sien met hoeveel verskillende aktiwiteite derduisende mense in SA hulself op 'n gewone Sondag in die vroee herfs besig hou, dan is dit hartseer om te dink hoeveel dae ons binneshuis deurbring en na die dak staar. (Of is dit net ek?)

Maar ek dink tog dit is presies die rede waarom SA nooit die kwaliteit kunstenaars van Europese lande sal oplewer nie. As jy heeltyd in 'n vakansie-gees is, sal jy nooit veel uitgerig kry nie. Ek sou seg alle bands moet ten minste 'n paar winters in die Noordelike halfrond deurbring. Dit het immers vir ons beste skrywers gewerk - wat seker, met enkele uitsonderings, almal 'n draai in Europa gemaak het?

Ek is self al amper ag jaar hier, maar is nogsteeds permanent in 'n vakansie-gees. Ek dink dis omdat ek met 'n working holiday visa oorgekom het, en steeds net op die 'holiday' deel konsentreer.

Dag 59 - hoendervleis in 'n hittegolf

2009-03-14T22:30:00.005Z

Ons mater Stephan het uiteindelik die strop om die nek gekry. Hulle het op hierdie song van die Parlotones uitgeloop.

Dag 56 - Paternoster

2009-03-14T22:23:00.003Z

Voor ek Engeland toe gekom het, het ek en my ex amper saam 'n erf teen die see gekoop vir R30,000. Maar ek't gedink ek sou die geld oorsee nodig kry (ek het), en ek wou nie so gebind wees nie.
Vyf jaar later was dieselfde erf R1 miljoen werd. &%$#$&*#

Almal in SA het seker so 'n storie. Ek het natuurlik al slapelose nagte gehad oor die geld wat ek kon gemaak het, maar ten minste kan mens nog in Tietiesbaai gaan kamp vir vyf pond 'n aand.

Dag 54 - Groenpunt Stadion

2009-03-14T22:16:00.003Z

Die Groenpunt stadion vanuit Eloise se woonstel in die middestad. Dit lyk vir my so te se klaar. Maar dit maak nie eens saak nie. Tussen die lughawe en die stad speel die township-mense reg langs die nasionale pad sokker. Wie't 'n stadion nodig?

Dag 52 - Piet Botha

2009-03-14T22:01:00.003Z

Was cool om weer vir Piet Botha (Jack Hammer) na ongeveer 10 jaar te sien. Ek was nog nie baie in Bloemfontein uit nie, maar ek dink die Aasvoelklub is definitief my gunsteling venue.
Al die Mystic Boer locals wys seker nou vir my 'n virtuele toffie, maar ek was nog net een keer (vinnig) daar, so kan nie eintlik vergelyk nie.

Dag 51 - Wat is 'n huis sonder pepper spray?

2009-03-14T21:37:00.003Z

SA is lekker rof. Hier is dit onwettig om met pepper spray in jou besit gevang te word. Daar is dit 'n moet-he bykomstigheid. Almal het een. En hulle is nie bang om dit (tydens die meeste konfrontasies, blyk dit) te gebruik nie.
Hierdie stalletjie by 'n plaasmark in Bloemfontein adverteer een wat beloof om "erger as geboortepyn" te wees. En te oordeel aan die reaksies wat mense kry wat dit gebruik, is dit geen vals dreigement nie! (Dis sekerlik ook meer effektief as om iemand se ma te vloek.)

Dag 46 - Oppie yaat

2009-03-14T11:31:00.004Z

Sou graag meer tyd in die strate, tussen die locals wou spandeer. Weet net nie of almal so bly sal wees om my te sien soos hierdie kinders nie.

Dag 45 - Onse mense

2009-03-14T11:11:00.003Z

Ek en Rudi gaan kuier by Koba. Toe sy ons sien, kom hardloop sy so vinnig soos wat haar bene haar kan dra (baie stadig) om die draai en skree: My mense is hier! My kinders het kom kyer!

Dag 44 - Hantam

2009-03-07T11:26:00.003Z

Dag 43 - 33 967 dae oud

2009-03-07T11:25:00.002Z

Dag 41 - 3 191 dae later

2009-03-07T11:20:00.002Z

Burgerskap.

Dag 38 - Patrick verjaar

2009-03-07T11:10:00.002Z

Dag 37 - Van jou sal net 'n natkol bly

2009-02-07T10:18:00.004Z

Sneeumanne kom ook aaklig om.

Dag 36 - Slushfest

2009-02-07T10:13:00.001Z

Die mense by my werk het vreeslik gemoan oor hoe hulle van hulle huis tot by die stasie op seepgladde ys moes skaats. Ek dag toe eers dis oor hulle nie die regte skoene dra nie, maar toe besef ek dat daar geweldig baie grit in ons buurt was. (En my kollegas beweer hulle het geen teken daarvan in hulle buurt gesien nie.)
Toe besef ek dat ons eintlik net gelukkig is omdat ons skuins oorkant die council bly, en die council-werknemers dieselfde sypaadjies as ons moet gebruik. Bonus!

Dag 35 - War on bankers

2009-02-07T10:08:00.002Z

34/365 - Versiersuiker

2009-02-04T08:50:00.003Z

Dis hoe dit lyk voor mense en honde dit ontdek. En dis hoe dit lyk daarna.

33/365 - Morden Hall Park

2009-02-04T08:48:00.002Z

Wat 'n belewenis! Die hele stad was vreemd stil - soos op kersfees. Geen busse, mense, of oop winkels.
As my vlug na SA 'n week vroeer was, sou ek dit als gemis het. Ek het geen probleme gehad om by die werk te kom nie. Dit het net 'n bietjie langer gevat. Maar ek het eers in die park rondgeloop, want ek het geweet dit sal nie 'n probleem wees as ek laat is nie. En toe maak hulle die kantoor 12-uur toe! Ek kon gelukkig 'n laptop by die werk kry, so het sommer op dag 34 ook by die huis gebly.

32/365 - HK Diner

2009-02-04T08:44:00.003Z

Chinatown was 'n malhuis. Ons moes van beter geweet het. Maar gelukkig was die meeste mense klaar geeet toe ons daar aankom, so ons het nie gesukkel om plek in 'n restaurant te kry nie. Ook maar goed, want ek was so honger dat selfs daai eende wat in die venster hang begin lekker lyk het.

31/365 - Happy new year?

2009-02-01T09:24:00.003Z

Ek het hierdie uit die heup geskiet, so dis bietjie geblur. Maar ek's mal oor die mus (wat sy dalk pas in 'n restaurant van 'n teepot af gesteel het - want dit was onbeskryflik koud), en moes dit met die wereld deel.

Dag 30 - Tussen treine

2009-01-31T12:53:00.003Z

Bene op platform - dis al.

Dag 29 - Happy hour vandag. Hoofpyn more.

2009-01-31T12:38:00.003Z

Maar dit was die moeite werd. Wag nou weer in spanning om te sien watter dronk foto's facebook haal.

Dag 28 - Morden tube 9vm

2009-01-28T21:53:00.004Z

Jy kan 'n paar goed uit hierdie foto aflei: dat ek eers 10vm by die werk gaan aankom, en dat as jy in die grootste gerief op die tube wil reis, jy in zone 4 moet bly.

Dag 27 - Watchit!

2009-01-28T21:52:00.004Z

Nog 'n dag, nog 'n reel.

Dag 26 - Interessante tye

2009-01-26T22:44:00.003Z

Dis natuurlik lankal nie meer 'breaking news' dat die rentekoerse gedaal het nie, maar ek kan nog steeds nie glo dat die Bank of England al sedert 1694 bestaan nie.

Dag 25 - ons 0.15 sekondes van roem

2009-01-26T21:06:00.005Z

Ek en Werner Z en Patrick was gisteraand vir ten minste 1 sekond op TV (heel bo, links), en niemand het vandag my handtekening gevra nie. Ek dink ek sal maar, soos Charlize, my heil in Amerika moet gaan soek.

Dag 24 - By die boom

2009-01-25T13:09:00.004Z

Ons het waarskynlik meer sonskyndae hierdie winter as wat ons verlede jaar in die somer gehad het.

Dag 23 - 2000 ure

2009-01-24T12:13:00.003Z

As ek nie op die tube gelees het of na ander mense gestaar het nie, sou ek al vir ongeveer 2000 ure (ten minste) na hierdie patroon moes kyk.

Ek het eenkeer gelees hoe iemand gehardloop het vir 'n oop sitplek. 'n Paar minute later, net toe hy begin wonder hoekom niemand anders daar gaan sit het nie, toe voel hy iets nats deur sy broek, en besef toe die persoon wat voor hom daar gesit het se blaas het hom in die steek gelaat. Sedertdien was ek nog altyd senuweeagtig voor ek gaan sit. Maar dis soos 'n lottery - jy weet nooit wanneer dit jou beurt is nie.

Dag 22 - Donderdagaand Pret

2009-01-23T08:43:00.003Z

Vriende het kaartjies vir vandeesweek (daar's 'n woord wat ek lanklaas gebruik het!) se opname van die Sunday Night Project gekry. Ek moes hierdie foto superskelm neem, want die sekuriteitsouens was vrek groot. Jy kan nie veel sien nie, maar nou weet jy wie Sondagaand se gas is. Nie dat dit gewoonlik 'n geheim is nie. Of is dit? Ek weet nie. Ek het eintlik nog nooit die show gekyk nie. Maar Alan Carr en Justin Lee Collins is albei geweldig snaaks. En Anne Robinson het lekker saamgespeel. Tina Malone van Shameless was ook een van die gaste, en sy's altyd komieklik. Maar Michelle Heaton was pateties. Of dronk. Of beide.

Dag 21 - Moet asseblief nie dink nie

2009-01-22T08:25:00.004Z

Net nog 'n voorbeeld van hoe alles vir 'n mens voorgese word. Maar ek het alreeds voorheen daaroor gemoan.

Dag 20 - Obama se inhuldiging

2009-01-20T22:19:00.003Z

Ek's bly Obama het dit ongeskaad al die pad tot in die Wit Huis gemaak. (Ja, hy het!) Hy't op 'n stadium nogal na 'n maklike teiken gelyk.
Hopelik haal Ted Kennedy ook die einde van die dag - wat heeltemal geskiedkundig genoeg sal wees sonder 'n Kennedy se heengaan.

Dag 19 - The Times v Die Gratis Koerante

2009-01-19T22:13:00.005Z

En die gratis koerante wen.
Ek hou nog van my Metro fix in die oggend, maar ek raak nie meer aan die londonpaper in die aand nie - nie omdat dit volgens hul kompetisie - die London Lite - soveel ink aan mens se vingers afgee nie. Nee, dis eenvoudig net te uiters horribaal. Die London Lite is effens beter - nie omdat dit gedruk word op ink wat nie afsmeer nie. Nee, dis omdat hulle 'n bladsy het waarop hulle sms-boodskappe publiseer, waarop ander mense dan weer reageer. Die volgende boodskap het byvoorbeeld onlangs 'n groot, stimulerende, debat afgeskop: "So what was your worst Christmas present? A year's supply of toilet roll is my contender. (Disappointed, Brockley)".
Ok, dit sal nie die wereld se probleme oplos nie. Maar dit laat voel jou darem beter oor jou eie.

Dag 18 - Blou-lug dae

2009-01-18T19:39:00.006Z

Is so skaars soos hoendertande. DIT mis ek die meeste. (Blou lug, meen ek. Nie hoendertande nie!)

Dag 17 - Hulp vir die c**t c*ch

2009-01-18T19:38:00.005Z

Behalwe dat Werner vir drie weke werkloos was en ons huis-paaiement vandeesmaand opgaan, het die finansiele krisis ons nog nie regtig affekteer nie. Baie ander mense is natuurlik nie so gelukkig nie.
Ray, byvoorbeeld, was ag maande sonder werk. (Waarvan hy darem vir ses maande 'n salaris gekry het, en die wereld vol kon reis.) Hy't hierdie week vir die eerste keer begin werk. En hy se hy't amper op sy eerste dag weer uitgeloop. Nie omdat hy gewoond geraak het aan leegle nie, maar omdat hy nou iets moet doen wat hy altyd gese het hy sal nooit doen nie.
Ek doen al vir jare goed wat ek gese het ek sal nooit doen nie. Dis elke keer 'n besondere laagtepunt as jy voel jy moet jou standaarde prysgee omdat (dit voorkom asof) jy nie 'n keuse het nie. Ongelukkig is daar nie 'n salf vir die stres wat 'n gekneusde ego veroorsaak nie.

Dag 16 - Chinatown

2009-01-18T19:06:00.005Z

Dag 15 - 'n Nuwe nagereg

2009-01-16T14:02:00.004Z

Ek en Ray het gisteraand by Werner se restaurant 'n draai gaan maak, en weereens bewys dat dit gans te maklik is om verby jou versadigingspunt te (vr)eet. Hierdie is 'n nuwe skepping (iets soos 'n sake panecotta, dink ek) wat hy op die spyskaart wil sit.

Dag 14 - Alles wat jy oor verhoudings moet weet

2009-01-16T13:51:00.004Z

Dag 13 - Sonsondergang in Swiss Cottage

2009-01-14T08:45:00.003Z

My kantoor-uitsig. En soos beskryf deur Rupert Everett in sy outobiografie:

"There is a grim area of London called Swiss Cottage. In the late seventies it was a kind of dividing line between the centre of the city and its surrounding suburbs. Now it is more or less part of the West End. Its high street is the Finchley Road , which at some point became the main exit from the city to the north, and so Swiss Cottage was cut in half by two dangerous torrents of traffic that left a marooned island in the middle, which was occupied by the Swiss Cottage pub, a rambling mock chalet complete with window boxes, gingham curtains, oak beams and fake chimneys, a gloomy landmark for Londoners returning from the weekend. Its twinkly lamps of fake cheer rise above the flow of tail lights on a Sunday night, and remind one of empty flats, lonely old ladies and imminent death."

Dag 12 - lang, donker Maandag

2009-01-13T08:31:00.002Z

Dis wat jy sien as jy deur ons loergat kyk. Dis reg: net mooi f/ol. Ek sal werklik nie vriend van vyand kan onderskei as ek op hierdie loergat moes vertrou nie. Gevolglik, as mense wil he ek moet die deur vir hulle oopmaak, moet hulle my bel.

Dag 11 - Koorsagtig

2009-01-12T11:07:00.003Z

Ons het 'per ongeluk' die Night Nurse in die (non drowsy) Day Nurse se box gebêre. Gevolglik was ek gister nooit by my volle positiewe nie.
Weet ook nie hoe ek by die werk uitgekom het nie. Dag 12 gaan 'n lange wees.

Dag 10 - Tien boontjies (kry hul loontjies)

2009-01-11T11:33:00.003Z

Ek kan honderde duisende edamame beans eet. Maar dis seker nie 'n goeie idee nie.

Dag 9 - Geniet jouself, maar net nie te veel nie

2009-01-10T14:59:00.004Z

Was gisteraand by 'n blues gig in 'n pub in Putney Heath, waar 'n paar mense ons bietjie skeef uitgekyk het as ons gedurende die songs wou gesels. Dit was vir Alida veral 'n groot frustrasie. Sy't self vir jare dromme in 'n blues band (Delta Blue) gespeel, en hulle gigs in die Hidden Cellar (net bokant De Akker in Stellenbosch) was altyd 'n geweldige uitbundige gehoppery.
Ons het regtig nie hard gepraat nie, en ook nie aanhoudend nie, so toe een man vir die soveelste keer na ons kant toe kyk, wou Mat (die redelik man onder ons) sy trui uittrek, sodat die man kon lees wat op sy t-shirt staan. Iets in die lyn van '4713 days since I last gave a shit'.
Alles in goeie gees, natuurlik - niemand het begin vuiste bal nie!

Laura (in die foto) was terloops, soos ek, gereeld by Delta Blue se Hidden Cellar gigs, maar ons het mekaar eers hier in Londen ontmoet.

Dag 8 - Brixton liefdesverhaal (deel 1)

2009-01-09T08:49:00.003Z

Ek haat dit eintlik om skelm foto's te neem, maar ek kon hierdie een nie weerstaan nie. En aangesien ek gister geen ander foto's geneem het nie, het ek soortvan ook nie juis 'n keuse gehad nie.

Ek lieg! Ek's mal oor skelm foto's. Dis 'n moerse kick.

Dag 7 - Mal of toegewyd?

2009-01-08T08:26:00.003Z

Elke Woensdag en Vrydag is daar 'n plaasmark in Eton Avenue in Swiss Cottage. Gister het net die olyf-verkoper opgedaag. Die res van die mense het seker gesien dit gaan onder vriespunt wees en besluit dis nie die moeite werd om hulle ballas af te vries nie.

Dag 6 - Woolworthless

2009-01-06T21:02:00.004Z

Woolworths, wat vir bykans 'n eeu besigheid in Brittanje gedoen het, het vandag sy laaste winkels gesluit. Dis tragies. Hulle het die coolste (goedkoop) speelgoed gehad. (Soos 'n opwen Shaun the Sheep wat ek amper nie vir die 3-jarige seuntjie vir wie dit bedoel was gegee het nie.)

Die groep was die eerste, maar nie die enigste, hoë-profiel slagoffer van die huidige finansiele krisis.
Gister het Waterford Wedgwood gevou, en Whittard of Chelsea is ook onlangs, na 'n 122-jarige bestaan, onder administrasie geplaas. Maar ek's nog OK - moenie worry nie!

Dag 5 - toe dit weer krismis is

2009-01-05T21:19:00.003Z

Ek het gister beweer daar's maar twee maniere om die swaarmoedigheid van Januarie en Februarie te keer. Ek het natuurlik van die lekkerste manier vergeet: sneeu.
Ek's steeds kinderlik opgewonde as ek wakker word en ontdek dat alles met sneeu bedek is. Dis geweldig minder aangenaam as iemand wat 3am nog wakker is besluit dis 'n goeie idee om jou met 'n sneeubal te gooi. WTF? In elk geval - dit het wel later die nodige inspirasie verskaf om my 'n volle twee uur vroeer uit die bed te kry, net sodat ek vir 'n uur lank voor werk in die sneeu kan speel. (Vir die ander uur moes ek in die huis ronddwaal en wag dat dit lig word.)

Dag 4 - alles is koud. en dooooonkeeeeeeer.

2009-01-04T19:28:00.003Z

Desember is miskien die donkerste maand, maar alles is so kersfeeserig dat mens dit nie agterkom nie. Dis in Januarie en Februarie wat dit mens swaarmoedig maak. Daar's net een manier - nee, twee - om dit emosioneel te oorleef: vele drankies en die vooruitsig van 'n sonnige vakansie. Verkieslik 'n bietjie van beide.

Dag 3 - die boom se laaste

2009-01-03T23:42:00.003Z

Dis nou eers dag drie van my foto-'n-dag projek, en ek het pas onthou ek het nog niks afgeneem nie. Ek dag eers 'phok die foto-projek' (want daar's niks in die huis wat interessant is nie), maar gelukkig staan die krismis-boom nog.
En so voorsien ek 'n paar struikelblokke vir die 362 dae wat oorbly. Ons kyk maar wat gebeur.

Dag 2 - Fiona se tube-toertjies

2009-01-03T11:24:00.005Z

Wat sal 'n tube-rit interessanter maak as iemand wat op die dak kan split?
Nie veel nie.

Dag 1 - Die bottel waarin Rudi te diep gekyk het

2009-01-02T13:58:00.004Z

Ek gaan probeer om elke dag van die jaar 'n nuwe foto te blog. Dis een manier (die mees pynlose waaraan ek kon dink) om die blog aan die lewe te hou.

Reach for a dream: Part Deux

2008-12-16T18:07:00.003Z

(Part One was natuurlik die Tour de France storie.)

"Dis die tipe goed wat", soos my oud-dosent sou seg, "jy nie uit jou duim kan suig nie, mense." Ek het in my wildste drome nooit gedink ek sou hier opeindig nie: in die photo pit van 'n James konsert in Brixton Academy. Maar dis presies waar ek my gisteraand -te danke aan 'n bietjie geluk en 'n eindelose gesanik - bevind het. Ek sou dit graag met beter toerusting (soos 'n lens wat automaties kan fokus!) wou aanpak, maar ek sal nie kla nie. Dit was 'n ongelooflike ervaring. Ek dink hierdie is my twee gunsteling foto's.

March for Your Right to Vote - Sat. 6 Dec, noon, Temple to Trafalgar Sq

2008-12-04T13:27:00.002Z

Chris Chameleon, Halfmoon, Putney

2008-10-25T16:50:00.003Z

Ek weet dis kinderagtig, maar ek's mal daaroor as iemand vir Chris Chameleon skree: "Ryna, kyk die apies!"

Pieter & Majken

2008-10-21T16:22:00.003Z

Ek het 'n nuwe slideshow van Pieter & Majken se troue gemaak.

Sigur Ros se mense was nie oorstelp van vreugde dat ek hulle musiek vir die oorspronklike slideshow gebruik het nie, maar intussen het ek darem die song wat ek eintlik wou gehad het - een wat Pieter vir Majken geskryf het - in die hande gekry.
Majken het dit vir die eerste keer daardie dag gehoor, toe Pieter, Alida en Mat) dit tydens die onthaal vir haar gespeel het. Cool, né?

'n Google Doodle vir die Queen

2008-10-16T16:46:00.005Z

Die Koningin en Prins Philip het vandag Google se hoofkantoor in Londen besoek. Sy's glo baie geïnteresseerd in tegnologie en het, soos 63 miljoen ander mense, haar hol geskeur toe hulle vir haar hierdie YouTube video wys.

Ek dink sy was net agter die gratis sushi aan wat Google elke dag vir hulle werknemers uitdeel. Ek meen, as ek werkloos was sou ek ook elke dag freebies loop en soek het.

37 photographs. 3 minutes. Millions of lives to save: XDR-TB

2008-10-13T19:54:00.000Z

Op 'n skaal van nul tot tien...

2008-10-12T23:43:00.004Z

Autumn, Morden Hall Park
Originally uploaded by Christine van der Merwe

... was hierdie naweek seker 'n nege.

Een van my beste vriende het kom kuier; ek het uiteindelik Calexico gesien; en die son het geskyn.

Ek't vermoed ek sou Calexico te sien kry voordat die son weer op Britse bodem sou skyn. Maar toe daag albei op dieselfde dag op.

Ek het 'n paar jaar terug kaartjies gehad vir Calexico en die ultimate Beardy Weirdy, Iron & Wine, maar kon toe nie gaan nie. Ek het die kaartjies op eBay verkoop en kon amper my trip SA toe bekostig met die wins wat ek onverwags gemaak het. 'Onverwags', want ek het op daardie stadium gedink albei bands is redelik onbekend.
Ek vermoed Iron & Wine was toe die groot trekpleister, want hierdie naweek se konsert was nie uitverkoop nie. Onverklaarbaar. Ek dink dis genius.
(Die feit dat ek, weens probleme met die tube, eers 3-uur die oggend by die huis gekom het, was minder aangenaam.)

Behalwe vir James in Desember het ek nie eintlik nog gigs op my agenda gehad nie, maar toe sien ek The Jesus and Mary Chain speel oor 'n paar weke by die Forum. As ek EEN persoon kan opspoor wat hulle ken, sal dit cool wees om te gaan. Dis een van daai bands, soos Echo and the Bunnymen en Morrissey, waarna ek op skool geluister het, min wetend dat ek eendag die geleentheid sou kry om hulle live te sien. Dis natuurlik wat Londen great maak.

Tee-tyd in Britanje is 'n stresvolle storie

2008-10-05T16:34:00.000Z

Swear Jar

2008-10-03T12:41:00.002Z

Slideshows van troues

2008-09-29T17:15:00.003Z

Kliek op High Quality...

Majken en Pieter (Bornholm)

Lalla en Chris (Cambridge)

Die ironie van swart Chinese

2008-06-22T08:23:00.000Z

In Sondag...

Die spreekwoordelike druppende kraan is fris en gesond (en werk vir Transport for London)

2008-06-17T12:40:00.002Z

Ek voel toenemend geïrriteerd met die magdom onnodige inligting waarmee ons daagliks op die openbare vervoerstelsel bombardeer word.

Dis nie dat ek 'n probleem daarmee het om al wat 'n gap is te mind nie, maar ek wil nie 120 keer daaraan herinner word voordat ek my bestemming bereik nie. Dalk is die waarskuwings vir blinde mense bedoel, maar is dit nie soos om elke paar minute Wolf! te skree nie? Die meeste blinde reisigers weet seker ook by die tyd dat weinig van die gaps enigsins noemenswaardig is, so dit kan 'n probleem afgee as hulle byvoorbeeld op 'n dag op 'n Central lyn trein sit, wat ooswaarts ry, en besluit om by Bank af te klim - onwetend dat daar 'n gapende afgrond tussen die trein en die platform is.

Staan links, moenie rook nie, hou jou kaartjie gereed… Dit hou nooit op nie. As die trein vir 'n paar minute tussen stasies staan, hoor ons elke 45 sekondes by Die Hulpvaardige Treindrywer hoe jammer hy vir ons ongerief is. Sy kamptig simpatieke rympie klink later asof hy dit aframmel terwyl hy tergelykertyd ook die oggend se blokkiesraaisel invul én in sy neus krap.

Sedert die begin van die maand word dit ook orals verkondig dat ons nie meer op openbare vervoer mag drink nie. Die doel van die nuwe beleid is waarskynlik om anti-sosiale gedrag te bekamp. Maar as Boris en sy trawante meer tyd ondergronds spandeer het, sou hulle besef die meeste mense met anti-sosiale gedrag kan inderdaad by 'n drankie of twee op die trein baat. Die nuwe reël mag dalk wel die teenoorgestelde uitwerking hê, en mense forseer om onderduims op te tree. Nou die dag op die trein sit ek oorkant 'n sakeman wat sy bier skelm uit 'n Threshers-sakkie drink, en dit dan onder sy stoel wegsteek. Toe hy my oog vang was dit asof hy effens uitdagend wou wees. "Ek's nie een van die kudde nie!" - dís wat hy sou sê as hy (Afrikaans) kon praat. Maar 'n mens mag mos net na 10nm op die trein praat – as jy eers 'n paar drankies in het.

Wat my die meeste grief is die eentonige afkondigings op die bogrondse treine. Elke minuut rammel Die Stem al die stasies op jou roete af. Whatever!, wil ek skree. Ek is siek en sat vir die gekerm. Hulle kan mos die bestemming aankondig sodra die trein begin briek?

Vermoedelik wil hulle mense genoeg tyd gee om seker te maak hulle vergeet niks op die trein nie, want daaraan word ons óók tot vervelens toe herinner. Maar het enigiemand al ooit iets onthou as hulle daardie boodskap hoor? Nee! Anders sou daar nie jaarliks 170,000 items by die kantoor vir verlore eiendom in Baker Street ingehandig word nie – insluitend: grassnyers, vals ledemate, 'n sak vol mens-skedels, £10,000 kontant, 'n boot, bors-implantings, dooie vlermuise, 'n doodskis en my Crunchy Nut Cornflakes.

Hoekom vergeet mense al hierdie goed? Want niemand luister na 'n nimmereindige geteem nie, dís hoekom!

Dit verklaar tog waarom regerings-amptenaar twee keer in een week konfidensiële dokumente op treine gelos het. Een was bestempel as "UK top secret" en elke bladsy was gemerk "For UK, US, Canadian and Australian eyes only".

Ek verstaan nie hoe iemand soiets op die trein kon uithaal nie. Ek's sekerlik nie die enigste mens wat oor ander mense se skouers lees nie? En omdat dit nie vir mý Suid-Afrikaanse oë bedoel was nie, sou ek dit juis lees. Die man het dalk probeer om huiswerk op die trein te doen, maar toe kan hy nie een van die gratis koerante weerstaan nie. (Wie kan!) Intussen het hy seker ook gesukkel om sy bier in 'n Threshers-sakkie onder sy stoel weg te steek. Gevolglik was hy nie by sy volle positiewe nie en vergeet toe sy werk op die trein.

Of dalk het hy na sy iPod geluister en nie die afkondiging gehoor nie. Want, sien, die alewige gekerm is direk vir iPods se gewildheid verantwoordelik. Dis die volwasse weergawe van dwarstrekkerige kinders wat hulle vingers in hulle ore druk en hulle koppe swaai en skree Na na na na naaaa, kan jou tog nie hoor nie...

(SA Times - Junie 2008)

'I didn't want a cabinet. I wanted a cab, innit?'

2008-04-11T11:40:00.005Z

'n Chavtastic storie in die Metro...

Earth Hour op Google

2008-03-29T09:54:00.000Z

Ouma Stienie en die Duitse Duikboot

2008-03-21T13:52:00.003Z

Werner het hierdie video van my ouma gemaak...

www.youtube.com/watch?v=KUdrAu2LhQE

Om krank te bly

2008-01-15T23:52:00.001Z

Ek dink nie een van julle het 'n idee hoe dit voel om 'n rubriek uit jou duim te suig terwyl jy die Ebola-virus onder lede het nie.

Ek, daarenteen, weet baie goed, want dit is presies waarmee ek op hierdie oomblik besig is. Teen die tyd dat julle hierdie storie lees, het my koors hopelik al gebreek. Mens kan net hoop.

En hoe weet ek wat ek makeer? Wel, ek moes navorsing doen vir 'n onderwerp om oor te skryf, maar toe tik ek eers in Google: "eyeballs hurt". Want vanoggend toe ek opstaan kon ek nie my oge draai sonder om te vergaan van die pyn nie. Niemand sal na my gekerm luister nie (want my ma het ons geleer: huil en jy huil alleen), so toe wend ek my maar oudergewoonte na Dr Google vir empatie.

Die diagnose was binne sekondes beskikbaar – 0.16 sekondes, om presies te wees – en daar was 'n hele paar opsies om uit te kies.

Een resultaat was: "Courtney Love makes my eyeballs hurt."
Ek weet vir 'n feit dis nie my probleem nie, want ek het Courtney in geen tye gesien nie. 'n Ander resultaat was dat ek dalk te veel rekenaarspeletjies gespeel het. Ook onmoontlik
Iemand se raad was: "if your eyeballs hurt when you move them, then you are paying the price of not resting and enjoying yourself enough".
Dis die mees absurde opsie van almal. Ek doen vir die afgelope paar maande, nee, jare niks behalwe om te rus en myself te geniet nie.
Die oorblywende opsie is dat ek die Ebola-virus onder lede het – al het ek net vyf uit die twaalf simptome.

As jy hierdie storie op die tube lees, is jou gesig vermoedelik nou vertrek van angs vir my onthalwe. Toemaar, ek sal OK wees. Ek weet ek moet eerder rus. Maar ek het gedink ander mense kan dalk hieruit leer. Ag, en moenie bang wees dat jy dit kan kry nie. Die kans is glo goed dat Ebola jou van kant maak voordat jy iemand kan aansteek. Maar ek glo ek sal dit oorleef. Ek het immers 'n paar jaar gelede (sonder enige dokter) deur 'n slegte aanval van Legionnaires disease geworstel. En voor dit het ek ook al (met Google se hulp) my breinvliesontsteking en malkoeisiekte betyds gediagnoseer.

Maar dankie vir julle onferming! Ek's diep geraak. Sommige mense het net nie soveel simpatie nie. Vanoggend sê my man (wat skielik baie rustelose energie het sedert hy ophou rook het): "Wat gaan ons vandag doen?"
Ek: "Niks?"
Hy: "Kom ons gaan bowling alley toe."
Ek: "Ek's SIEK!"
Hy: "So? Kom ons gaan. Dis my enigste af dag."
Ek: "Nee."
Hy: "Kom ons gan eet dan iets?"
Ek: "(Sug.) Ek moet seker eet."
En terwyl ons deur 'n Pool-wind langs die Teems loop, kon ek hom darem uiteindelik (in 'n huilstemmetjie) oortuig dat eet genoeg van 'n aktiwiteit is vir iemand in my toestand.

Dit het my aan die volgende insident herinner: 'n Paar jaar terug het ek bosluiskoors gehad (regtig!). Dit was 'n verskriklik affêre. Ek kon vir dae nie my ledemate beweeg nie. En verder het die medikasie my naar gemaak en die angswekkendste nagmerries gegee. Die ou met wie ek toe nog uitgegaan het, sê een middag: "Kom ons gaan stap bietjie met die honde. Die vars lug sal jou goed doen."
Ek was nie oortuig nie, maar dag ek sal probeer. Hy't 'n geweer saamgevat. (Ons het op 'n plaas gebly.) Ek vermoed dit was 'n haelgeweer, want nie 50 meter van die huis af nie toe stop hy my 'n leë blik in die hand en skree: "GOOI!"
"Wat?" sê ek. "Is jy mal! Ek het bosluiskoors! Ek kan enige oomblik in 'n koma gaan!"
"Toe, gooi nou", sê hy terwyl hy korrel. "Gooi!"
Toe gooi ek maar, so swak soos wat ek is.
"Uhm, kan jy probeer om dit meer in die lug in te gooi", vra hy. "Hoe anders gaan ek dit skiet?"
"Ek dink ek is besig om te hallusineer", sê ek. "Jy's nie ernstig nie!"
"OK, gooi net drie keer ordentlik, dan kan ons weer huistoe gaan."
Ongelooflik! Veral dat ek hóm nie met 'n blik gegooi het nie. Maar hy het vermoedelik iets in die vorm van aandete belowe wat ek nie kon weier nie.

Nou wonder julle seker hoekom ek na Google hardloop met my probleme en nie na 'n regte dokter nie?

Soos ek vroeër genoem het, mens kry net nie die nodige simpatie by hulle nie. Ek het eenkeer dokter toe gegaan met 'n mangelontsteking reg uit die hel. "Gorrel met sout," seg die dokter toe vir my. "En drink vitamine C en selenium. Jy sal dit maak."
"Kan jy nie sien ek het drugs nodig nie!" het my oë gepleit. Maar nee, sy kon nie. Kwak!

'n Ander keer het ek kwaai pyne net bo my regterboud gekry terwyl ons in een of ander kroeg rondgestaan het. Toe ons by die huis kom, het almal aangekuier. Maar ek het myself verskoon, en grootoog in die donker gaan lê en gewonder of ek ook soos my oumagrootjie (wat 97 geword het) voluit met een nier sou kon lewe.
Toe ek die dokter gaan sien, sug ek vreeslik en sê: "Dis my nier. Ek's bevrees daar's 'n familiegeskiedenis."
"Wys weer waar dit pyn" sê sy. En ek wys.
"Het jy onlangs oefening gedoen?"
"Ja." (Ek't vir die bus gehardloop.)
"Het jy lank iewers rondgestaan?"
"Ja." (Die kroeg.)
"Wel, jy't 'n spier seergemaak," sê sy. "Jou nier sit nie daar nie."
Ek wou nog iets sê van "daar's altyd 'n uitsondering, jy weet" maar loop toe maar eerder.

Voor Dana was daar Fanus

2007-12-14T16:24:00.002Z

"Daar is baie inligting op die kerkalmanak, en so na
die sewende maand ken jy darem al die dominee, die
koster en die orreliste se foonnommers uit jou kop
uit."

http://www.litnet.co.za/cgi-bin/giga.cgi?cmd=cause_dir_news_item&cause_id=1270&news_id=29728&cat_id=173

Schumi op die autobahn

2007-12-12T14:45:00.002Z

"The seven-time Formula One world champion took over
from his taxi driver in order to make it to the
airport in time for a flight, it has emerged."

http://www.telegraph.co.uk/news/main.jhtml?xml=/news/2007/12/11/wschumi111.xml

Koppe gaan rol - letterlik

2007-11-30T16:37:00.000Z

Deon Maas het eintlik lig daarvan afgekom, as jy dit met hierdie bohaai vergelyk.

Oor Eng Mense (en Heilige Koeie)

2007-11-26T17:26:00.001Z

Ek het 'n vriendin wat ly aan koumpounofobie: 'n vrees vir knope. Sy sal byvoorbeeld nie 'n hemp met knope dra tensy sy dit oor haar kop kan aantrek nie. Haar ergste nagmerrie, so het sy altyd gesê, is 'n glasbak vol los knope op 'n basaartafel. (Wag tot sy in 'n nou stegie in die Pearly King of Queen vasloop!)

In die pre-Google dae het ons nie geweet daar is iets soos koumpounofobie nie. Ons het net gedink ons vriendin is effens eksentriek en het haar, nadat sy ons daarvan vertel het, vir ten minste 'n maand aanhoudend daaroor geterg.

Eenkeer wou sy R5 by my leen. Toe sit ek dit onder 'n los knoop net om haar reaksie te toets. "F*k jou", sê sy toe, en stamp die knoop met haar elmboog af. "F*k jou gerus!" Sy was beslis nie geammuseerd met my gedrag nie. En nadat ek klaar gegiggel het, het ek self besef my kanse om die Nobelprys vir Vrede te wen is lelik beduiwel.

Al was my vriendin oortuig knope is euwel, moes sy eenvoudig aanvaar dat weinig ander mense 'n probleem daarmee het. Gevolglik, as 'n sekere meisie met 'n trui wat versier was met enorme helderkleurige plastiekknope voor haar in die klas gaan sit het, kon sy nie veel doen nie. Sy kon daarin vaskyk en vir veertig minute tot in haar tone gril. Of sy moes skuif.

So is daar baie ander fobies waarmee mense daagliks agter die skerms worstel. Maar lyk my diegene wat ly aan hexakosioihexekontahexafobie ('n vrees vir die getal 666), dra nie graag hul kruis in stilte nie.

Bykans 'n maand gelede, het Deon Maas in 'n rubriek in Rapport ("Die Deon Maas Blad: 666 is net ‘n syfer") geskryf dat "Satanisme ’n godsdiens is en dat ons Grondwet bepaal dat almal die vryheid het om die godsdiens van hul keuse te beoefen".
'n Week nadat die rubriek verskyn het, het Rapport ongeveer 450 georkestreerde, gedupliseerde briewe ontvang. Uit protes teen die rubriek, het godsdientige groepe (wat gemeen het Maas propageer Satanisme) 'n kuberveldtog begin, waarin gevra is dat die koerant geboikot word. Hulle het ook gedreig om supermarkte wat Rapport verkoop te boikot, en daar was sprake dat hulle ’n afleweringsvoertuig sou kaap en verbrand.

Om die volk se kollektiewe maagwerk onder bedwang te bring, het Rapport se redakteur, Tim du Plessis, besluit om Maas se kort aanstelling by die koerant te beëindig. Volgens Du Plessis was dit in die koerant se kommersiële belang om onder die druk te swig en die rubriek op te skort.

Daardie groep lesers (wat nie eens almal die rubriek gelees het nie) is natuurlik hoogs in hulle noppies, want hulle het gesien wat hulle kan vermag as hulle 'n bietjie hulle kouse optrek en hul stem dikmaak. In die proses het Tim du Plessis baie respek verloor - hoofsaaklik omdat hy aanvanklik die rubriek goedgekeur het, en hom toe nie later by die skrywer geskaar het nie.

Ek begryp dat Tim dalk nie 'n keuse gehad het nie. Sy Naspers-aandele is seker meer werd as sy joernalistieke integriteit. Maar ek kan steeds nie die lesers se absurde reaksie verstaan nie. Hoekom het hulle so oorreageer? Is dit 'n onnatuurlike Vrees vir God?

Indien wel, sou ek dit verstaan – want dit het my aan 'n voorval in my Sub. A-jaar laat dink. Ek het altyd 'n formidabele respek vir gesag gehad. Eendag het die Juffrou ons klas vir 'n kwartier alleen gelos. Almal het eers gefluister, en toe begin rondloop, en uiteindelik begin skree om gehoor te word. Alle hel sou losbars as sy trugkom – dit was gewis.
Toe hoor ek die Juffrou se voetstappe, en seg met perfekte tydsberekening "Bly nou stil, julle!" net toe sy by die klas instap.
Almal het gelag, want hulle het deur my slinkse gatkruiper-plannetjies gesien. Toe roep sy almal om voor die bord te gaan staan, sodat sy elkeen 'n hou met die liniaal kon gee. "Nie jy nie", sê sy toe vir my, "ek het gehoor hoe jy hulle probeer stilmaak het". Ek was nog nooit so spyt om 'n pak slae vry te spring nie. Ek het wel punte gewen by die gesag, maar ek kry nou nog skaam as ek daaraan dink.

Die storie is nie regtig relevant nie, maar ek wonder of dit verklaar hoe hierdie mense oor God voel: dat hulle as Christene voorgetrek gaan word as hulle mense wat anders dink op só 'n manier aanvat?

As hul reaksie nie deur 'n ontsaglike vrees vir God se toorn gedryf is nie, was dit dalk brandgestoot deur 'n heilige vrees vir die hel self (hadefobie)? Want, soos die bergies se kinders (en my vriendin met koumpounofobie) altyd skemeraand gesing het: "Soe, soe dis warm da' – dis warm innie hel."

Dis jammer die rubriek kon nie bloot 'n gesonde debat oor die onderwerp aan die gang kry nie. Dit is tog net iemand se opinie, waarmee niemand hoef saam te stem nie. Wat lesers ook nie besef nie, is dat dit geen maklike taak is om week na week 'n oorspronklike rubriek van 1000 woorde te skryf nie. Veral wat ons weet het Maas 'n paar uur voor sy deadline nog nie 'n idee gehad waaroor om te skryf nie, toe gryp hy sommer 'n nuusberig wat sy oog gevang het, en probeer daarop voortborduur. Sy storie het heel grappig begin. Maar toe het hy nog 850 woorde oor waarin hy 'n oorspronklike-rige idee, op 'n uitdagende manier moet aanbied - want dit is hoekom Rapport hom aangestel het. Op geen stadium het hy Satanisme na 'n aanloklike alternatief laat lyk nie. Maar om 'n punt te maak, gaan 'n rubriek soms iemand omkrap. (Verkieslik nie iemand wat in sy vrye tyd 'n professionele jagter is nie!)

Daar was nog altyd 'n paar taboe-onderwerpe tussen mense wat wil vriende bly: politiek, rugby en godsdiens – hierdie drie; maar die grootste hiervan, blyk dit, is die godsdiens.
En in Maas se geval was dit dalk 'n kwessie van "Niemand vat aan ons godsdiens nie – maar veral nie jý nie!".

So wat sê Maas oor die bohaai?
"Ek kan nie goedkeur wat Tim gedoen het nie, maar ek verstaan dit."
Hoe edel! Dalk omdat hy intussen opgeraap is deur 'n ander Media24-koerant, Sondag, wat "gemik is op 'n groep lesers wat nie deur die bestaande Sondagkoerant Rapport bereik word nie".

En Rapport se reaksie? Hulle gaan vir al hulle lesers What Would Jesus Do-armbandjies vir Kersfees stuur.

(SA Times, Nov. 07)

Cockney weergawe van Onse Vader

2007-11-17T18:33:00.001Z

Uit die londonpaper:
"Furious councillors stormed out of a meeting when a Pearly Queen read out a cockney version of the Lord's Prayer at a town hall."

HELLO, our china plate up there in ol' Heaven,
Your name is well great and holy, and we respect you, Guv.
We hope we can all 'ave a butcher's at Heaven and be there as soon as possible and we want to make you happy, Guv, and do what you want 'ere on earth, just like what you do in Heaven.
Guv, please give us some Uncle Fred and enough grub and stuff to keep us going today,
and we hope you'll forgive us when we cock things up, just like we're supposed to forgive them who annoy us and do dodgy stuff to us.
There's a lot of dodgy people around, Guv - please don't let us get tempted to do bad things.
Help keep us away from all the nasty, evil stuff, and keep that dodgy Satan away from us, 'cos you're much stronger than 'im.
You're the Boss, God, and will be forever, innit.
Cheers, Amen.

Nog 'n bietjie slaap, nog 'n bietjie sluimer

2007-11-17T15:32:00.001Z

More4 het verlede week 'n omstrede dokumentêr oor misdaad in Suid-Afrika uitgesaai. Die program, getiteld Murder Most Foul, is aangebied deur die Suid-Afrikaans gebore akteur Antony Sher, en bevat glo (want ek het dit nie self gesien nie) ontstellende tonele wat die geweld in Suid-Afrika uitbeeld. Dit ondersoek ook spesifiek die moord op 'n jong Suid-Afrikaanse akteur, Brett Goldin.
Sher het van Goldin bewus geraak toe laasgenoemde in 2006 in Stratford-upon-Avon in 'n Baxter Teater-produksie sou optree, maar nooit opgedaag het nie, omdat hy kort voor die geselskap se vertrek na Engeland vermoor is. Hy en 'n vriend is ontvoer kort nadat hulle 'n partytjie verlaat het. Hulle lyke is die volgende oggend in Mowbray ontdek: beide was kaal, vasgebind en in die agterkop geskiet.
Sher skryf die afgelope naweek in die Guardian dat Goldin se moord hom diep geraak het, omdat dit netsowel hy kon wees, 40 jaar gelede: 'n jong, ambisieuse Suid-Afrikaanse akteur, oppad na Engeland.
Dit het later 'n obsessie by Sher geraak om agter die motief van die moorde te kom. En hy's saam met sy vriend, Jon Blair, Suid-Afrika toe om dit te gaan ondersoek. (Dit blyk Goldin was bloot op die verkeerde tyd op die verkeerde plek.) Hulle moes uiteindelik vroeër na SA reis as wat hulle beplan het, want daar was sprake dat Denise Goldin, Brett se ma, so erg getraumatiseer was deur sy dood, dat sy dit nie sou oorleef nie. Sher het ook haar man Peter en dogter Samantha ontmoet, en skryf: "They both had the same look in their eyes as Denise: a particular, dark tiredness."
Beide Blair en Sher was destyds aktief betrokke in die stryd teen apartheid, maar albei het gevoel dis nou tyd om iets te sê oor die misdaad-statistiek – soos dat daar 18,500 moorde was in 2006, in vergelyking met 750 in England en Wallis.
Ek het self nie die dokumentêr gesien nie, maar het in 'n hele paar Suid-Afrikaanse blogs daarvan gelees. Die meerderheid van die bloggers se reaksie was iets in die lyn van: ons hou nie van wat ons sien nie, en sou ook nie wou hê ons oorsese vriende moet dit sien nie; tog, ons het afgestomp geraak oor misdaad en, ja, miskien sal so iets ons weer laat wakker skrik.
Ek's verstom dat mense sê hulle is afgestomp. Ek kan regtig nie gewoond raak aan die stories wat ek daagliks lees nie. Lees mense dalk bo-oor dit, omdat hulle andersins sou mal raak as hulle empatie moes toon met elke enkele slagoffer in die koerante? Is mense afgestomp want hulle vermoed hulle beurt kom nog, en dat hulle dán daarmee sal deal?
Dalk. Daardie "particular, dark tiredness" wat Sher in Denise Goldin en haar gesin se oë gesien het, is presies die gevoel wat ek ook kry as ek Suid-Afrikaanse koerante lees. Miskien lees ander mense dit eenvoudig nie meer nie.
Maar as gewone mense afgestomp raak oor die misdaad, hoe kan ons die regering kwalik neem as hulle die probleem ontken?
'n Ander stelling wat 'n hele paar van die bloggers maak, is: ons almal moet/wil iets doen. In die verlede het ons gewag en gepleit en gehoop. Maar mense is gatvol. Almal voel brandgestoot om self iets te doen.
Die dokumentêr was Blair en Sher se "iets". Sal dit 'n verskil maak? Wie weet. Maar ten minste laat dit mense oor die probleem praat.
Die probleem is dat die meeste van ons nie weet waar om te begin of wat om te doen nie. Dalk het ons inspirerende leiers nodig – soos 'n jong Steve Biko – om die regering aan te vat. Of mense wat vir ons kan sê hoe en waar om 'n verskil te maak. Maar is daar genoeg van 'n motivering om vir iets te veg? Of moet ons eerder nog van ons "vryheid" verloor?
In die Guardian skryf 'n 39-jarige Burmese man na die afgelope week se optogte in Rangoon: "I woke up feeling more depressed and less optimistic than I have all week, but I felt it was my duty to carry on protesting. I was frightened, but aren't we all? If everybody hid indoors, nothing will ever change, and we will never be able to draw attention to the hopeless situation our country is facing. I need to stand and be counted."
Ongeveer 3000 mense is tydens die laaste groot optog in Burma in 1988 deur regeringstroepe vermoor toe hulle 'n verandering in die regering geëis het. Wat keer ons?
Baie van ons wat oorsee is sou dalk minder ongeërg wees as ons nie kon staatmaak op 'n alternatiewe paspoort nie. En die mense in Suid-Afrika wat so handjies gevou sit? Dink hulle dis maar net nog 'n gevolg van apartheid wat hulle moet verduur? Dit is dalk, maar dit skeld nie die regering vry van hulle plig om na hulle mense om te sien nie.
Ek was 'n paar weke gelede by die optog wat Act4SA gereël het. Almal wat daardie dag daar was, het begeesterd daar weggegaan. Dit sou lekker wees, maar onprakties, om elke Saterdag in die Strand af te stap. (Zimbabwiërs hou al vir vyf jaar lank op Saterdae 'n vigil buite Zimbabwe House.) Maar daar's derduisende ander projekte om by betrokke te raak, byvoorbeeld Starfish, Habitat for Humanity, ens. – en ek moet tot my skaamte erken ek het eers regtig na die optog begin notisie neem.
Persoonlik voel ek geïnteresseerd om betrokke te raak by Nicro se werk in tronke en met die jeug. Want soos my ma altyd gesê het: as jy al die energie wat jy gebruik om kreatiewe verskonings uit te dink om jou verpligtinge te vermy, in jou skoolwerk sou aanwend, wie weet wat jy kon vermag!
Na Brett Goldin se dood, het die Royal Shakespeare Company (RSC) en die Baxter 'n beurs gestig, sodat 'n jong Suid-Afrikaanse akteur jaarliks Brett se droom kan volg, en na Engeland kan reis vir opleiding by die RSC.
Die eerste ontvanger, Omphile Molusi, het onlangs sy tyd in Stratford voltooi. Sher skryf in die Guardian dat toe Molusi die dokumentêr by die RSC sien, het hy heeltyd sy oë toegehou. Toe Sher hom vra of hy identifiseer met die slagoffers, sê hy: "Nee, nee, met die gangsters. Ek was vir 'n rukkie een van hulle – tot ek die teater ontdek het."

(SA Times, 1 Oct 07)

Eskom boer

2007-11-17T15:17:00.000Z

Julle ken seker die clip?

Thys Nywerheid het 'n song daarvan gemaak: Skade

A long road to dual nationality

2007-11-11T15:31:00.001Z

Op 6 November, presies 6 jaar en 6 maande nadat ek in die UK gekom het met 'n 6-maande visa, het ons uiteindelik indefinite leave to remain gekry.
Ek dink nie ek sal uiteindelik meer opgewonde kan wees oor die Britse paspoort as oor hierdie tjap nie.

As jy terloops aan hexakosioihexekontahexaphobia ly, gaan al die sesse jou waarskynlik ontstel. En dis hoekom jy moet bly wees (saam met my) dat daar vier is en nie net drie nie. Al wat boos hieraan was, was my hekse-gekekkel toe ek my paspoort op hierdie bladsy oopmaak.

Burma Protest London

2007-10-17T15:04:00.003Z

Nelson Mandela statue unveiled in Parliament Square

2007-09-11T12:14:00.003Z