Wat 'n man!

Is die nuwe leier van die Tory party nie 'n besonders indrukwekkende voorbeeld van die manlike spesie nie?
Ek is beslis nie die Tories se grootste aanhanger nie, maar as dit van hom afhang draai my stem (wat ek nog nie in dié land uitgebring het nie) dalk voor die volgende verkiesing. In vergelyking met sy voorganger, wat die hare op my nek, rug en bolip laat regop staan het, is David Cameron 'n ware leier, uiters cool (sy gunsteling album van alle tye is The Queen is Dead van The Smiths!), en sonder twyfel die man wat die Konserwatiewes weer trug in No. 10 kan kry.

Lewenslange Tory-ondersteuners is mal oor die nuwe goue seun van hulle. Nie net oor sy superster-kwaliteite nie, maar ook oor sy indrukwekkende bloedlyn wat drie prominente Konserwatiewes van die laat 19e- en vroee 20ste eeu insluit. Sommige beweer selfs hy is verlangs familie van die Koningin. (Nie dat dit so uitsonderlik is nie - haar man is vermoedelik ook verlangs familie van haar.)
Cameron se vrou is ook nie sommer enige pleb nie. Die BBC berig dat "research on Mrs Cameron's family tree by Cracroft's Peerage suggests that Nell Gwyn, the mistress of Charles II, is her great, great, great, great, great, great, great, great grandmother". Vatso.

Hierdie tipe inligting is geweldig belangrik in Tory-geledere.
Anne het byvoorbeeld een maal 'n jaar vir haar posh oom (van Hongaarse aristokrasie) en sy vrou in Fulham gaan kuier. Terwyl sy nog supply teaching gedoen het, was hulle altyd vriendelik en gasvry. Maar toe noem sy eendag dat sy 'n vaste werk by 'n privaatskool naby Sloane Square het. Dit is toe toevallig die skool waar die oom en sy kinders ook was. Daaroor is hulle toe so gelukkig, dat Anne sommer dadelik uitgenooi word om die week daarna weer te gaan kuier sodat sy saam met die tannie en haar maters port kan drink en carols kan sing.

(In geval hulle kan Afrikaans verstaan, wil ek net beklemtoon dat Anne nooit impliseer het dat hierdie familie van haar statusbewus is nie. Dis maar net hoe ek verkies om dit oor te vertel, vir julle vermaak.)

Daar's baie werk in Londen

Maar die kompetisie word al sterker.

Die oggend na die vorige aand

Teen dié tyd, het julle hopelik al presente gekoop vir julle ma's en jul vriende wat alewig en aanhoudend roggelend hoes?

Hier's 'n veelsydige geskenk-wenk, vir vriende of familie, wat geneig is om ongeveer 15 uur na hulle by jou aangekom het, weer met 'n erge hoofpyn en korttermyn-geheueverlies huiswaarts te keer:
'n Gevriesde boerewors om teen die voorkop te hou (soos op hierdie geposeerde foto gesien kan word).



Dit sou onwys (selfs waansinnig) wees om jou eie wors weg te gee - sou jy enige hê. Gewoonlik kan jy net die wors wat die persoon die vorige dag daar aangebring het weer vir hulle truggee.
Ag, en dis só waar: die uitdrukking op mense se gesigte maak dit soveel meer bevredigend om te gee as om te ontvang.
Let wel: As hulle niks wors saamgebring het nie, sal hulle tevrede moet wees met 'n Berocca.

Mense wat in grotte bly

Toe ek die eerste keer van Rachel Zadok gehoor het, was ek opreg opgewonde vir die geluk wat skielik na haar kant gekom het. Ek’s mal oor stories waarin die underdog se lot oornag verander.

Dié underdog, as jy nog nie van haar gehoor het nie, is ‘n 33-jarige Suid-Afrikaner in Londen, wat bedags ‘n boek geskryf het en saans as kelenerin gewerk het. Toe sit sy eendag ‘toevallig’ die TV aan, kom te hore van ‘n How To Get Published kompetisie op die Richard and Judy program, skryf haar boek (Gem Squash Tokoloshe) in, is een van die finaliste, word deur 'n bekende uitgewer opgeraap, en is nou op die kortlys vir die gesogte Whitbread Award.

Aanvanklik dag ek: wat 'n ongelooflike storie! En: Sjym, sy is seker nog onwettig in die land ook. En hoe oorleef sy op haar karige kelnerin salaris? En waar kry sy al die energie om nog ‘n boek ook te skryf? En so.

Toe lees ek dat sy ryk grootgeword het, met ‘n dokter getroud is, reeds vier jaar in die land is en ingeskryf was vir ‘n kreatiewe skryfkursus. Alles normaal en goed. Maar die storie is net nie meer heeltemal so ongelooflik nie, want al hierdie feite beteken sy’s nie regtig ‘n underdog nie, en ook dat sy weinig van die tragiese ontberinge moes verduur wat ek my voorgestel het nie. Daar was seker ander, maar die's waaraan ek gedink het is die materiaal waarvan hartverskeurende inspirerende movies gemaak word. En nou, jammer om te sê, sal niemand meer 'n movie oor haar lewe wil maak nie. Wie wil nou kyk hoe sy in die (relatiewe) weelde van 'n tweeslaapkamer woonstel lewe, en alleenlik vir inspirasie werk, en nie omdat die landlord op haar spoor is nie.

Dit kan seker gedoen word. Hulle gebruik immers alreeds publisiteitstruuks om haar interessanter te laat klink, met opskrifte soos: "Kelnerin op kortlys."
Dis nie onwaar nie, maar eintlik kan hulle mos sê: "Doktersvrou verras", of "Kreatiewe skryfstudent wys die grotes".
Om te sê "Dankie, julle! Maar, regtig, ek het my gat af gewerk hiervoor", is eenvoudig nie goeie publisiteit nie.

Ek meen, gestel ek doen eendag iets naastenby indrukwekkend, sal die koerant-opskrifte dan se: "Meisie met Standerd 7 tik doen iets naastenby indrukwekkends"? Ek vermoed so!

Behalwe my teleurstelling met die onthulling dat sy nie 'n underdog is nie, het ek 'n groot probleem met die volgende uitlating in 'n onlangse onderhoud (wat op die Times Online gelees word):
"… she admits to revelling in the “freedom” of Britain: “It has broadened me. People know so much stuff here. I am amazed by their expertise on quiz shows. South Africa was so cut off; really, it was a cultural desert.”

Ekskuus?

As iemand soiets kwytraak, verdwyn my gemoedelikheid gou, en sal ek sommer ook ongegronde stellings begin rondgooi soos: "Dis 'n vervelige boek. Sy's maar net die token African op die kortlys."

Natuurlik weet almal wat aan quiz shows deelneem baie "stuff". Maar keer 'n paar Britte op straat voor en vra wie's die patron saint van Engeland - kyk bietjie hoeveel van hulle weet dit. Weinig.

Ek kan jou wed sy weet dit ook nie. Want iemand wat langer as vier dae in Engeland bly (wat nog te sê van vier jaar!) en dan voorgee dat hulle nog nooit van Richard en Judy gehoor het nie, weet werklikwaar nie veel van enigiets nie.

Richard en Judy lok nie net vir die afgelope vyf jaar al miljoene kykers – daagliks - nie, mense boots hulle gereeld in die openbaar na (want dis altyd histeries), en al wat 'n koerant of tydskrif is het ten minste een keer 'n week 'n verwysing (goed of sleg) na hulle of hul program in.

Richard en Judy is 'n Britse instelling. Mense is nie net geinteresseerd in wat op hulle program gaan wees nie, dis ook snaaks om te sien hoe hulle (soos meeste getroudes) mekaar heeltyd doodpraat of korrigeer of irriteer. Richard is boonop 'n knaende verleentheid vir Judy (en soms die hele nasie), en hoe meer sy bloos of hom probeer keer, hoe erger maak hy dit met sy knaende gebabbel.

Om trug te kom by die punt: Hulle begin toe 'n boekklub (as Oprah kan…), en die koerante begin hulle skielik ernstig opneem want elke boek wat daarop bespreek word, word onmiddellik 'n blitsverkoper. (Star of the Sea, Toast, Brick Lane, Lovely Bones, Notes on a Scandal, The Bookseller of Kabul…)
Al is baie mense steeds smalend daaroor, kan niemand meer die ongelooflike invloed van Richard en Judy ontken nie.

Almal, behalwe Rachel Zadok.

Eerlikwaar, die minste wat sy kan doen in erkenning vir hulle bydrae tot haar sukses, is om nie voor te gee dat sy nog nooit van hulle gehoor het nie.
En as dit werklik die geval is, kan sy gerus erken dat SY die een is wat onder 'n klip in 'n godsverlate cultural desert bly.

Dis meer as net 'n hoes

Ek het julle reeds 'n idee gegee wat om die moeders vir kersfees te gee.

Vandag, 'n wenk vir die kerskous van die een wat altyd aanhoudend en roggelend hoes en as gevolg daarvan nooit 'n volle nag se slaap inkry nie:

En as goedkoop hallusinasies jou ding is, kry sommer vir jouself ook een.

Newe effekte:

• Jy kan dalk op die tube aan die slaap raak, en 40 minute later met 'n droe mond wakkerskrik en met die meisie oorkant jou begin gesels, oortuig daarvan dat sy saam met jou in sub B was - al ontken sy dit.
• Jy kan begin glo dat dit normaal is om 'n bottel in jou lessenaarlaai aan te hou vir in geval jy "dalk begin koud kry". (Soos gesien kan word op hierdie foto wat skelm van 'n kollega geneem is. Nie dat dit nodig was om die foto skelm te neem nie. Hoesstroop-misbruikers is nie juis bekend vir hul aggressie nie.)
  

O phok

My baas kom staan gister agter my en vra of ek wil tee ja. Ek draai om om nee te sê want so baie tee kan geen mens (van die suidelike halfrond) op een dag drink nie. En ek sien hy lees op my skerm terwyl hy reageer. Ek dag, lees maar meneer, dis mos darem in Afrikaans. Toe ek omdraai, besef ek hy het realisties-gesproke heel moontlik die volgende gesien:

"I am sitting here at my desk today in October, longing for someone to hug me and encourage me to keep strong and hold my head high. This particular phase in my life is the most dangerous - X is planning `an accident` in my car, brake failure and serious head injury in order to make the path clear for Charles to marry. I have been battered, bruised and abused mentally by a system for 15 years now, but I feel no resentment ... I am strong inside and maybe that is a problem for my enemies. Thank you Charles for putting me through such hell and for giving me the opportunity to learn from the cruel things you have done to me." (Soos gepubliseer in die Mirror).

Dit is gelukkig November, en hy's darem nie stoopit nie, so daar is wel hoop dat hy sou begryp dis nie noodwendig hoe ék voel nie. Die bietjie hoop is ook al wat gemaak het dat ek slegs vir drie uur daarna gecringe het, en nie nou nog steeds nie.

(Die paragraaf was deel van 'n brief oor Prins Charles en Diana wat ek vir Litnet geskryf het. Julle kan dit hier gaan lees.)

Swak afgeneemde outjie

Laasjaar die tyd was daar ook 'n Toets in die Millennium Stadium in Cardiff (die eerste waarby ek was). Ek's nie groot op die rugby nie, en kyk eerder die mense. Toe sien ek dié, maar niemand kon nog bevestig dat dit is wie ek dink dit is nie: Badly Drawn Boy met 'n giant leek?



En hier's 'n bewys dat Burberry nie net aan chavs en chinless wonders behoort nie.

Praktiese pirsente

Nadat ek hom oortuig het dat hy regtig na twee jaar weg van die huis nie met lee hande daar kan aankom nie, het Werner die volgende vir sy ma gekoop:



Die Dishmatique, vir die wat nie weet nie, "is simply filled with your chosen washing up liquid which is then automatically dispensed through the scouring head, giving concentrated cleaning power where it is needed. When the head becomes worn it can be simply replaced without having to replace the handle.
Replacement heads are readily available offering excellent value."

Elke huis behoort een te he! Ons het drie.

(Is dit nogsteeds nie beskikbaar in SA nie?)

Waar daar 'n rokie is

Eet maar daai Nicorettes, Prof.

Jy borsvoed nou wel nie, maar daar is ander, veel erger, goed wat met jou kan gebeur - soos wat hierdie sigaretpakkie uit China waarsku:



(En dit is hoe mens lyk na drie uur se son en cheap bier op 'n godverlate stasie in Albufeira.)

SisiTV is in die lewe geroep, want

Mens mag net op party mense se blog-entries comments maak as jy self 'n blog subscriber is. So, to subscribe ek maar, want ek het comments om te maak, obviously.

Dit, en die langste winter van ons lewens strek voor ons uit (glo), so ons moet iets kry om te doen.

Ek het ook besluit om al die ou Klets-stories op te sit, sodat dit nie heeltemal so woes en leeg lyk nie.